Podróżowanie pociągiem nocnym relacji południe Polski – Bałtyk w wakacje, w nocy z piątku na sobotę, podchodzi pod survival. Ludzi tłum, a tu jeszcze człowiek ma przed sobą wizję zaokrętowania się, a nuż dostanie mu się w nocy pieska wachta i będzie siedział północ – czwarta na pokładzie i nie odeśpi ani tego, że w pociągu w pełnym przedziale spać niewygodnie, więc tylko trochę przekimał. A i tak fart był, że się siedziało. Tłum na korytarzu przecież był okrutny. W dodatku tłum hałasował długo, bo co miał robić, jak zasnąć nie bardzo miał jak w tych warunkach.

Ale się dojechało.

Teraz rozkmnić Gdańskie autobusy i jakoś to będzie.

Kolejna rozkminka komunikacji w Helsinkach, ale tam jakoś to wydaje się łatwiejsze x_X

Ziewając i kończąc kawę popisuję z makkwacza na Gdańsk Główny. xD

Epilog

Oba statki ledwie odcinały się od koloru morza i nieba. Jedno czarne, a drugie czarniejsze od pierwszego. Na ich pokładach wygaszono wszystkie światła, pozostała tylko najpotrzebniejsza aparatura i śruby obracające się powoli – nie żeby ktoś ich mógł tu szukać. To były kutry rybackie i nie było póki co prawa, które zabraniałoby im być na wodzie, to raczej strach trzymał niektóre w portach. Piekielna gra pozorów sprawiała, że choć front przetaczał się przez Europę Centralną, to nikt niby oficjalnie nikogo nie okupował – jedynie przekonywał. Cywilizowana wojna – farsa jakaś. Ale strach pozostawał i stąd to zaciemnienie. Stąd dwa pontony płynące powoli, tak, żeby fale zagłuszały pracę silnika. Stąd oni przyczajeni na skraju plaży, gdzie zaczynały się drzewa. Wytchnienie było już tak blisko. Czytaj dalej…

Siedzę w pokoju. Za oknem noc ciemna, a ja sobie akurat coś czytam. Cisza. Spokój. Wybiła godzina trzecia i się zaraz jakiś ptasior odezwał, co go wcześniej słychać nie było. Robot jakiś. Ech. I ćwierka teraz, ptaszek pitolaszek jeden.